پنیر فراوردهای است که با تغلیظ مواد جامد شیر از طریق تشکیل دلمه ایجاد میشود. این محصول در گذشته بهدلیل قابلیت نگهداری بیشتر نسبت به شیر تولید میشد. اما امروزه بهواسطه ویژگیهای حسی و طعمی آن، مصرف جهانی پنیر روزبهروز در حال افزایش است. تولید پنیر در ایران دارای قدمتی طولانی است.
اساس تولید پنیر بر اسیدی نمودن شیر توسط باکتریهای لاکتیکی و سپس تولید دلمه بهوسیله آنزیم (مایه پنیر) یا اسید است. در ادامه، دلمه در طی دورهای به نام دوره رسیدگی، به پنیر تبدیل میشود.
روش آنزیمی رایجترین شکل تولید پنیر در ایران است. این نوع پنیرها سرشار از کلسیم و فسفر بوده و مصرف آنها همراه مغزهایی مانند گردو، اثر مثبتی بر سلامت دارد.
بیشتر پنیرهای دنیا از شیر گاو تهیه میشوند. ترکیب شیر تحت تأثیر دوره شیردوشی، تغذیه دام و فصل قرار دارد. چربی و کازئین نقش کلیدی در فرآیند پنیرسازی دارند.
نگهداری شیر در دمای حدود 6 درجه سانتیگراد رشد میکروبهای سرماگرا را تشدید میکند. اگرچه باکتریهای سرماگرا در پاستوریزاسیون از بین میروند، اما آنزیمهای خارجسلولی مقاوم به حرارت باقی میمانند.
آنزیمهای مشکلساز:
شرایط نگهداری | توضیح |
---|---|
حداکثر زمان | 24 ساعت |
دمای مناسب | 6 درجه سانتیگراد |
تانک ذخیره | دو جداره با عایق حرارتی |
هدف، کاهش تأثیر تغییرات فصلی و رسیدن به بافت مطلوب لخته است.
شیر باید پاستوریزه شود: 72–74 درجه سانتیگراد به مدت 15 ثانیه. گرمای بیشازحد، کازئین را دچار تغییر کرده و مانع تشکیل دلمه میشود. همچنین بر کلسیم شیر اثر منفی میگذارد.
میکروبهای تولیدکننده لاکتیکاسید مانند مایه ماست، برای:
مایه پنیر شامل کیموزین و پپسین از معده گوساله تهیه میشود. مایه میکروبی نیز رایج است. دمای مناسب بین 32–42 درجه و pH حدود 6.4 است.
در این دوره، واکنشهای آنزیمی و میکروبی روی کربوهیدراتها، چربیها و پروتئینها رخ داده و عطر و طعم پنیر شکل میگیرد.
رسیدن بسته به نوع پنیر ممکن است بین 7 تا چندین ماه طول بکشد. پنیر پس از رسیدن به سردخانه با دمای 5–8 درجه منتقل میشود.
بستهبندی باید بهداشتی و با ظروف مجاز انجام شود که:
انواع رایج بستهبندی:
پنیرهای بستهبندیشده در دمای حدود 6 درجه تا زمان عرضه نگهداری میشوند. برخی انواع خاص نیازمند دوره رسیدگی طولانی با دما و رطوبت کنترلشده هستند.
استانداردهای ملی ایران و Codex